เราไม่เคยทำงานกับเรื่องที่เกี่ยวกับตัวเองเรยเรามักจะแต่งเรื่องจากประสบการณ์บางอย่างของเรามากกว่า เรื่องนี้เป็นเรื่องแรกที่เราเอาตัวเราไปอยู่ในงานของเรา จะว่ายังไงดีล่ะ ทางหนึ่ง มันทำให้เรากำกับได้ง่าย เข้าใจแก่นของเรื่องได้ชัดเจน แต่อีกทางหนึ่งเหมือนเราต้องเอาเรื่องส่วนตัวของเราไปพูด นั่นล่ะที่เราไม่ชอบ ก็ได้อย่างเสียอย่าง ชอบอย่างไม่ชอบอย่าง แต่เราก็อินกับมันมากเรยนะ งานๆนี้ ฝ่าฟันพอสมควรเรยล่ะ ไหนจะงานวิชาอื่นๆอีก ไหนจะสารพัดปัญหาที่เข้ามาพร้อมกัน แต่ก็นะ ทำงานด้านนี้ก็ต้องเจออะไรแบบนี้เป็นธรรมดา ยังไงๆก็ยังรักหนังมากๆอยู่ดี ถึงช่วงนี้จะไม่ว่างดูหนังเลยก้ตาม “ขอบคุณและขอโทษ” หนังที่เราทำมันมาจากใจ

บันไดสการ่าที่เป็นทางแยก สวยมาก สื่อสารได้ดี 
มุมตึก ตีกแคทที่เราเรียน มันสะท้อนแยกร่างคนได้ตั้งสี่คน สื่อสารเรื่องที่แฟนเราสับสนได้เป็นอย่างดี

โลอื่นคงเป็นพวกร้านท่เราเคยนั่ง สยาม บีทีเอส หอศิลป์ 

พลอยกับแม็ก(พระเอกนางเอก)คู่นี้ทำให้เราคิดถึงแฟนเราตลอด เป็นเหมือนภาพสะท้อนไม่สิ แค่มันทำให้เรารู้สึกมากกว่า ประกอบกับเราอยากให้นักแสดงเป็นแฟนกันจริงๆ เพื่อให้ได้อารมณ์จริงๆ ตอนพลอบกับแม็กมาเล่นให้เราคงไม่ให้เค้าแสดงอ่ะ คงจับเค้าเป็นอยู่ในสถานที่ที่เราเคยอยู่กับแฟนปล่อยเที่ยวกันไป บอกบทนิดหน่อยให้เค้าเป็นเหมือนแบบที่เค้าเป็น แบบที่เราเห็นแล้วคิดถึงแฟนเรา

เรื่องแรกที่เราขายงานอาจารย์บอกเราว่า มันไม่น่าสนใจ ซึ่งเราก็เห็นด้วยกับอาจารย์ ก็เรยมองหาอะไรใหม่ๆ ก็หมดสิ้นหนทางอยู่นาน วันดีคืนดีก็ไปเจอคลิปเฟนฟรายเน่าคลิปหนึ่ง แล้วคิดว่าทำไมคนเราชอบทำอะไร สร้างอะไรที่มันไม่ดีนะ แบบ บุหรี่ เหล้า ปืน ทำมาแล้วก็บอกว่ามันไม่ดีอย่างนู้นอย่างนี่ ประกอบกับตัวเองก็เป็นเหมือนอย่างของพวกนี้ เกิดไม่ได้มีคุณค่าอะไรกับใครเท่าไรเรย ก็เลยกะว่า จะทำหนังที่ทำมาแล้วคนดูรู้สึกว่า จะทำทำไมวะ เริ่มออกไปถ่ายด้วยแฮนดิแคมกากๆ ของเพื่อน ช่วงที่ส่งงานท้ายๆเทอม แต่ช่วงนั้นอยู่ดีๆก็หมดศรัทธาเรื่องที่ตัวเองทำอยู่ เหมือนไม่ใช่อ่ะ ไม่อยากทำเรย เราก็หลงทางกับหนังเรื่องนั้นอยู่พอสมควร ชีวิตช่วงนั้นก็ไม่ค่อยดี ความสัมพันธ์กับแฟนที่เรารักมากๆก็ดันมามีปัญหา ทุนที่ขอไปก็มีปัญหา หลงทางมากๆช่วงนั้น จนกระทั่งวันหนึ่งเราก็ฝัน เป็นความฝันกระทบจิตใจเรามากๆ เศร้ามากๆ นั้นคือเรื่องของแฟนเรา ในฝันเราพยายามวิ่งเข้าหาเค้าในสถานที่ที่แตกต่างกันออกไป เค้ามักจะอยู่กับเพื่อน เราเข้าใจว่านั้นคงเป็นความอิจฉาที่เราอิจฉาเพื่อนๆเค้าที่ได้อยู่กับเค้าบ่อย เราฝันอย่างอยู่สามสี่รอบ เมื่อเราจะถึงตัวเค้า เราจะสะดุ้งตื่น เศร้ามาก

เป็นเรื่องแรกเรื่องเดียวที่เราจะพูดถึงชีวิตเราเองในอดีต   เพราะเรารำคาน เกลียดชีวิตในวัยเด็กของเราเอง 

คลาสเรียนวิชากำกับของอาจารย์ไทกิ อาจารย์เค้าให้เราขียนฟรีไรติ้งครึ่งชั่วโมง
แต่เราเลือกที่จะอัดเสียงตัวเองไว้ ครึ่งชั่วโมงผ่านไปมาฟังอีกที เรารู้สึกว่ามันส่วนตัวเกินไปสำหรับ

การลงบล็อก อาจารย์ครับ ขอไม่ลงนะ ขอเก็บส่วนนี้ไว้ ต่อยอดเอง 

งานหนักอยู่นะ แต่เราโคดมีความสุข 

เติมพลังเป็นอย่างดีให้กับการตั้งใจทำงานที่เรารัก 

ประสบการณ์ที่ดีมากด้วย 

การเดินทางแม่งทำให้คนเราเติบโตจริงอ่ะ 

เราเจอชีวิตเจองานจริงความลำบากจริง ความรักในงานจริง

หวังว่าตอนนี้นายจะยังคิดงานอยู่นะ งานที่ดีพอเป็นผู้ใหญ่พอ
จาก คนที่ไปตกหมึกในคืนเดือนหงาย